Έρχεται σε μία περίοδο χιλιάδων κενών στην αγορά εργασίας και εκτόξευσης του λειτουργικού κόστους των επιχειρήσεων, ενώ υποτιμά de facto τον ρόλο των κοινωνικών εταίρων και την εύλογη απαίτησή τους να ρυθμίζουν την αγορά εργασίας, μέσω του θεσμού των ΣΣΕ (συλλογικών συμβάσεων εργασίας).

Όποιος νοιάζεται πραγματικά για τον ρόλο των κοινωνικών και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, δεν μπορεί να ρίχνει μία τέτοια πρόταση στο τραπέζι, χωρίς καμία τεκμηρίωση και χωρίς καμία διαβούλευση.

Άλλωστε η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι το 35ωρο δεν αποτελεί κυρίαρχο μοντέλο στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Σε επίπεδο συνολικής οικονομίας, η διεθνής εμπειρία υποδεικνύει ότι μέτρα μείωσης του χρόνου εργασίας σε περιόδους οικονομικής στασιμότητας ή χαμηλής ανάπτυξης, αλλά και σε συνθήκες έλλειψης εργατικού δυναμικού, επιβαρύνουν το λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων και εντείνουν τις πιέσεις στην παραγωγική διαδικασία. Ακόμη και στη Γαλλία που σχετική νομοθέτηση είναι σε ισχύ από το 2000, έχουν εισαχθεί τα τελευταία χρόνια, υπό το βάρος της στασιμότητας της γαλλικής οικονομίας, σειρά εξαιρέσεων που επιτρέπουν την αύξηση της εργασίας πέραν των 35 ωρών.

Η οριζόντια εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, τη δεδομένη στιγμή, συνεπάγεται αυξημένο κόστος και ανάγκη επιπλέον προσωπικού. Για την Ελλάδα, όπου οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν ήδη υψηλή φορολογική επιβάρυνση, εκτίναξη του λειτουργικού τους κόστους, σειρά άλλων βαρών και επιβαρύνσεων, σημαντική ψηφιακή και διοικητική γραφειοκρατία, περιορισμένη πρόσβαση σε χρηματοδότηση και υψηλά επίπεδα υπερχρέωσης, σε συνδυασμό με την έλλειψη εργατικού δυναμικού, η συγκεκριμένη πρόταση καταδεικνύεται ως μη ρεαλιστική. Επισημαίνεται ότι αύξηση του λειτουργικού κόστους των επιχειρήσεων όταν δεν μπορεί να αναπληρωθεί μέσω αύξησης της παραγωγικότητας μετακυλίεται στις τιμές και στον καταναλωτή, ασκώντας παράλληλα άμεση πίεση στη βιωσιμότητα, ιδίως των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων.

Γίνεται κατά συνέπεια επιτακτική η ανάγκη για ρεαλισμό και σεβασμό στον ρόλο των κοινωνικών εταίρων.